روستای چهل حصار

بئطئرس ژه ئارئ بئتئتون                                 = از آتش بي دود بترس .

بئرا خادئ خئزان بئده گورئ بوو وه                     = بگذار خداوند فرزند بدهد کچل باشد .

بئرا دار حه وه به لکو باش بئریژه                        = بگذار درخت باشد برگ و سر شاخه اش بريزد .

به ق وه ئاوئ قونه ر ناوه                                  = قورباغه با آب چاق نمي شود .

په ده رپئ کوونئ خا ناکه                                 = با زیر شلواریش هم کنار نمیاد

پئرپئر ئه یدان بوحینی                                     = بسیار عید ببینی(زنده باشی)

تاباقئل ده ر پاچئکئ خا حئلکه دین ژه سئمارئ ره د بوویه= تا عاقل پاچه هاشو بالا بده دیوانه از آب گذشته 

تا نانئ جئ نه خوي ، قه درئ نانئ گئنئم نئزانی = تا نان جو نخوري ارزش نان گندم را نمي داني .

توله له ده رئ حه ولیئ خادیئ خا شئره             = سگ جلو خونه صاحبش شیر است

توله خادیه خا ناس نه ده کئر                             = سگ صاحبش رو نمیشناخت

خادئ طه گئر که ،ته لوه خئزانئ پئر که               = خدا تو را بزرگ و قاطی همه بچه کنه

خاندئنئ که ران و لیسطئنئ سان                     = خواندن خرها و رقصیدن سگها

خئزان گه ره ئه ل بوحه                                    = بچه باید صالح باشد

خورئشئ که وئ رئجئمه                                  = خوراک کبک ریگه

چاو چاو نه حه دی                                         = چشم چشم را نمیدید

چاو و چئرا باو و بئرا                                        = ای چشم و چراغ ای پدر و برادر من

دئله شئوئن  بئخازه ژه شاخئ بئزئنئ شیر ده دووشه=اگر چوپان بخواهد از شاخ بز هم شیر میدوشد

دینو بئره و کئ جايل حات                               = ديوانه فرار کن که جوان آمد .

ده وه ئه گه ر گئره، بارئ وی ژئ گئره                 = اگر شتر بزرگ است بارش هم بيشتر است .

رئوی نه ده که ته کونئ (حه ژئکه ک- حیواله ک ) له دووچئ خا گئرئ داحوو

                                                         = روباهه تو سوراخ جا نمیشده جارو هم  به دمش بسته بود

ژه قئلیالئ خه لکئ گه ره زوو داکه وی                   = از اسب ديگران بايد زود پياده شد .

ژه قه طیئ فئلئتیه                                            = از قحطی رها شده است

ژه بئ ئه قلئ صد سال ئومر ده که                       = از کم عقلی صد سال عمر میکند

ژه ئش طئم ئه و ده وئ نوو وه ناوه                        = من از آسياب مي آيم ، او مي گويد نوبت نيست .

شوور وه فه کئ خا گئرطیه                                = شمشیر به دهان خود گرفته است

طه نئلوئنه بیچئنئ ، داسئ طه کئ حئل ناگئرئن  = تو رو نذارند درو کنی . داست را هم نمیگیرند

طو حه ر چئ ده وئژی ئه و که رئ وه ر خا داجوو      = تو هر چی بگی اون خر خودش را هی میکند

قئلیالان نال ده کئرئن که ران سومئنه خا پیشطا ده حانین

                                                        = اسب ها را نعل میکردند خرها سم شان را جلو می آوردند

قئلیف ده گه ره ده ر خوینئ خا ده وینه                   = دیگ میگردد و در همشان خودش رو پیدا میکند

که چئکان بووک ده کئرئن  ، ژئنه بیان ژه دستئ په وه رکه توحوون

                                         = دخترا رو عروس میکردند زن بیوه هادست و پاشون و گم کرده بودند

که چئکئ جینارئ بئحووشه  ، سوولئ لئنگان که لووشه

                                                       = دختر همسایه کم هوش و کفش پاش گالش است

کئر ، مه گه ر ژه زئیروو گه ره له زئکا خا داحی    = چاقو مگر از طلا بود بايد به شکم خود بزني .

که رران وه گووچئک ده که                              = کرها را شنوا میکند(کنایه

که ساگیئ قره طه نه                                   = چوب بسیار سیاه که با آن آتش تنور را زبانه می دهند

کینئ دامارئ کینئ ده وه یه                           = کینه نامادری مثل کینه شتر است

له حیوئ گوطیه وه ر مه که و از حاطئم              = به ماه گفته نتاب من اومدم

مه سکئ شئرینئ مه خه لک بوخه ،ده وئ طئرشئ خه لکئ ئه م بوخونی

                                                     = کره شیرین ما را مردم و دوغ ترش مردم را ما باید بخوریم

مالئ مئن مار بوخه چه رم داوئ                       = مال منو مار بخورد پوست می اندازد

مئسطئ شئران کئ گئرطیه                            = کسی دست شیرها رو نبسته است

وه طئنئ مئردان ، زئندان حه ر شه و په لاو ده خون= به خيال مرده ها . زنده ها هر شب پلو ميخورند.

وه گه پان ئاده م ده ره ایمامئ چه پان                = با حرف آدم سمت امام چپی ها میرود

ئئ باوا کیچئ طه به ز خا حیه                         = آره بابا کیکت دنبه داره