زمانه کرمانجی
ژه هزاز سال پر ژه باوکالان و دیان
نیکا سامه مایه زمانه کیانیان
وختا ضحاکی نامرد وه خلکه جور ده کر
کاوه وه وی زمانا فریدون اخور کر
وختا کتاوه زردتشت خلکه وه دکر دگرت
هر خطک وی نور کو سا دینه رابو او گت
ژه دو ایلغاره مغول ژه دو هزاره خوینی
مه رفشا خه، نا ویته ته هین له سر زمینی
ته و دل داد اگرتن ، رد کرن سینه سینه
له کاغه ذ ننویسین باران تر که هلینه
له گپه ته پیدایه چه له سری مه ره تو
که چک سلاتان دزییو داییک وه روی و دویو
له هر دره بونی وه مه را هیی حوال
وه بلوره شوینو ، دایک هیلانک اتال
دلی مه دیسا ژنیان در دخه کله زویر کر
سا چه خون گخ بران گه زمانه خو ژه بیرکر
وا زمانی وه ری جه مایه ژه ماد و آریا
دلی مه پرو ه شفته له وی ن کونه وه تا
دستی خه هون وه هو دن زمانی خه دا گرن
وا فر هن گا گرانه دیسا نکون هل گرن
نومده مه واه که تالاش بکنی جاره
تا پایزه له سر وی گت دیسا بگینه باره
از کتاب پند کرمانجی / آقای احمد عضدی
ژَ اَسبِِ خَلکِ گَرِ زو داکَوي
از اسب ديگران بايد زود پياده شد .
ژَ اِش طِم ، اَو دَوِ نُوَ ناوَ
من از آسياب مي آيم ، او مي گويد نوبت نيست .
ژِن که بَلانَه ، تو مال بِ بَلا نَوَ
زن که بلاست اما هيچ خانه اي بي بلا باشد .
کر ، مَگر ژَ زِرُّوَ گَرِ وَ زِکِ خَه دا لِه خي
چاقو مگر از طلا بود بايد به شکم خود بزني .
بِطِرس ژَ آرِ بِ تُتُون
از آتش بي دود بترس .
بَق وَآوِِّ چاق ناوَ
قورباغه با آب چاق نمي شود .
با خَدِ خِزان بِدَ گُرِّ وَ
بگذار خداوند فرزند بدهد کچل باشد .
با دار هَوَ بَلک و باش بِرِژَ
بگذار درخت باشد برگ و سر شاخه اش بريزد .
تا نان جِه نَه خوي ، قَدرِ نان گَنِم نِزاني
تا نان جو نخوري ارزش نان گندم را نمي داني .
پيواز آوِّرويِ مالانَه ، يه خانيان دالانَه
پياز آبروي خانه هاست ، مال خانه هم ايوان اوست .
دَوَّ گِرَ ، بار ِوي ژِ گِرَ
شتر بزرگ است بارش هم بيشتر است .
دينُ بِرَو که جايل هات
ديوانه فرار کن که جوان آمد
+ نوشته شده توسط علی نصرتی Ali Nosrati در سه شنبه بیستم فروردین 1387 و ساعت
15:53 |